Ali Oruç’un kaleminden…
anlayın beni sokağıma bakan pencerelerim
üstünüze yapışan kirlerdi eskimişliğim
buğulandıkça içim, tanrıya döndüm yüzümü
gözlerim kıskansa da o kıskanmazdı maharetlerimi
insan denen varlığın en kibirli aksanıydı bedenim
hayta şairlerle kıyaslamakla geçti ömrüm kendimi
hâlbuki elle tutulur tek bir şiirim yok
bir kere elim kalemi tutagörsün, o an kaçar ilhamım
perilerim gidince yazmaya başlarım şiirlerimi
tıpkı gidenin arkasından boşa ağlamak gibi…
bilmedim çeperlerimden ne kadar aktı havzama
anlamalıydım güneş bugün bir farklı doğmuştu
dolunayın en parlak haline aşık olmuşum ben
saçları ciğerlerim kadar kara, sigarayı azaltmalıyım belki de.
belki de cemre düştü gönlüme
nurdan yaratılmış bir insan varsa
bana nikahlandı zaten bilsin insanlar…
işte bu yüzden kibirli olabilirim
ben bir fırıncı olsam, en taze ekmeği en sevdiğim müşterime verirdim
dur bi dakika incinme ya rabbim.
ne sana fırıncı dedim, ne de kuluna ekmek
ben de müşteri değilim zaten
ama betimleme yapmadan şair olunmuyor maalesef.
-Ali Oruç-
*
*
Her hakkı mahfuzdur. Bu sebeple yazı ve şiirlerin bu sayfadan başka bir yerde yayınlanması yasaktır. Ancak; kaynak, yazar ve şair ismi belirtilerek ya da site bağlantısı eklenerek paylaşılabilir. Aksi paylaşımlar 5846 sayılı kanuna tabidir.
