Ali Oruç’un kaleminden… anlayın beni sokağıma bakan pencerelerimüstünüze yapışan kirlerdi eskimişliğimbuğulandıkça içim, tanrıya döndüm yüzümügözlerim kıskansa da o kıskanmazdı maharetlerimiinsan denen varlığın en kibirli aksanıydı bedenimhayta şairlerle kıyaslamakla geçti ömrüm kendimihâlbuki elle tutulur tek bir şiirim yokbir kere elim kalemi tutagörsün, o an kaçar ilhamımperilerim gidince yazmaya başlarım şiirlerimitıpkı gidenin arkasından boşa ağlamak gibi…bilmedim çeperlerimden […]