Kemankeş Katilim

Hifa Berre Toprak’ın kaleminden… Bir sonbahar ikindisi, Güneş batmaya beş kalaydı umudumu ciğerlerimden taşıra taşıra soluyarak çıktığımda dar yokuşlarından İstanbul’un…Yine

ŞEHİRLİLERİ NİÇİN ÖLDÜRMELİYİZ?

(Şükrü Erbaş’ın “Köylüleri Niçin Öldürmeliyiz” şiirine bir nazire) Çünkü onlar hafif meşrep insanlardırDeğişen bir dünyaya karşıHiçbir duruşları olmadanKendilerine dayatılan her

REYTİNG

nağmeler ardı sıra elinde aynı mızrapbirazcık değsin diye sorguluyor her zamanaynı soru güftede, şarkıda farklı cevapiki yay gibi doğru, eğrilmiş

PERDE ARKASINDA

Yusuf Vatan Özer’in kaleminden… Kaldıramadım hakkımda söylenenleri;Bir fetih kiFatih’in İstanbul’u gibi,Dillere düşmek senin aşkınla,Yavuz’un çöllere düştüğü gibi. Unuttum Mecnunu, Ferhat’ı,

Huzuru Arayan Heyecanın Köleleriyiz

Hifa Berre’nin kaleminden… Bir yağmur farz edersek hislerimizdeki samimiyeti,Kurak bir toprağa doğmuş suya hasret çocuklarız her birimiz.Bir eli tutmanın bin

Aşk Diye Bildiğimiz

Mırıldanırken şol sevda türküsünü ol şeyda bülbülUmmadık ummanlara düşüp seyran ettirirDalından koparırsan solmaz mı ol kırmızı gülElbette uzaktan izlemek belki

Kaderin Gül Dediği

Umut Tolga Bulut’un kaleminden… eskilerden aldığı bir tavrı vardı tatlı sertbakardı koşumlarına kıvrak geceninorada donuk gülüşüyle kahveci çırağıgurbet diye sayıklardı

KÖRÜN GÖRESİ

Beni bulMerdiven kenarındaki saksıdaBi-mecal sümbülün dilindeyimTelle çevrik kokumun uçar yanıSu boyunda köhnemiş tekneNe varsa senden aklımın duvarlarınaMağrur bir çalım gibi

UHREVİ SERÜVEN  

Furkan Alp’in kaleminden… Geberiverdi sevimli tavşan sekerkenUyanıverdi İtalyan aşçıyı seyrederken Kendisini dürbünlü tüfekle vuran oyduŞimdi onun mutfağında onu seyrediyordu Bahçesindeki

Güzergâhta Kalmak İçin İlahi

Hasret Topçu’nun Kaleminden… Ey benzi solgunEtine sımsıkı yapışan nergisim benimSenden hiçbir şey kalmayıncaya kadar bakadur o ince tülün ardındanYaşam geri