Beyza Kaya’nın kaleminden… Bahar gelince gevşiyorum,engin yeşil kırların karnındaeğliyorum hülyamı. Isırganlar arasından sızan ışık,bir prizmaya çarpıp saçılınca,kulakta açan kirazlarve leylaklarla öpüşünce Bahar… Salınan otlar arasındansüzülen zamansızlıkyayılıyor boşluğun yankısında Bahar geldi. Kumda bedenimmecalsiz kalıp çivilendi. Uç, uçabildiğin kadar bayırlardan;gökyüzüne dal,seni sevdiğimi hatırla! Zamanı dondurupanılara konmak…budur işte yaşamak. Toprağın dirilişini kutlayan ellerimgöğsüme dokunupŞifa saçıyor bana. Akışın sarhoşluğundanuzayan […]